www.keram.kobierzyce.pl

We trzech weszli do supersamu. Skorpion, Kobra, a między nimi Robert. Nowoczesny sklep zapełniony był towarami aż pod sufit. Produkty z całej Europy spoczywały tu na półkach. Kusiły barwnymi opakowaniami i odstraszały cenami. Nie wszystkich jednak, bo o dziwo, mimo późnej pory, sklep był pełen klientów. Z wypełnionymi po brzegi wózkami ścigali się w drodze do kas. - "Muszę pokazać to ojcu" - pomyślał Robert. Mieszkali po drugiej stronie miasta, na robotniczym osiedlu, a sklep był po przeciwnej stronie za kanałem koło dzielnicy willowej. Stanęli za regałem z karmą dla psów. - No, Prymus, twój debiut. Smile. Skorpion klepnął przyjaźnie Roberta po plecach. Robert ruszył do przodu. Stoisko monopolowe oferowało setki gatunków wódek stojących rzędami na sześciometrowej długości regałach. Robert odczekał, aż ostatni klient odejdzie od kasy. Sam nie wiedział dlaczego był podniecony. Przecież nic nie robił. Miał po prostu podejść do lady i poprosić o butelkę Johnie Walkera. - Dzień dobry. Poproszę dwie butelki Johnie Walkera - wydusił z siebie. Ekspedientce było absolutnie obojętne kto stał po drugiej stronie lady. Nawet nie spojrzała na Roberta. Leniwie przeszła w drugi koniec stoiska i zaczęła szukać butelki na półce. - "Już po strachu" - pomyślał. - "Co w tym złego"? - Był nawet z siebie zadowolony. Pokonał pierwszy strach. - Jest tylko jedna. To ostatnia butelka, nie ma więcej - odpowiedziała leniwie. Tym razem ekspedientka podniosła wzrok. Ze zdziwieniem stwierdziła, że klient zniknął. Rozejrzała się dookoła, ale nikogo nie było. Skorpion i Kobra czekali na Roberta koło proszków do prania. - No i co? - spytał Kobra. - Wszystko sprzedali. Nie ma nawet w magazynie - odpowiedział Robert. Kobra pokiwał głową. Skorpion klepnął Roberta w plecy. - Leć do samochodu - rzucił niedbale. Robert posłusznie zawrócił na pięcie i zniknął w drzwiach z napisem "wyjście". Kobra i Skorpion prawie jednocześnie odwrócili się w drugą stronę i poszli w kierunku drzwi z napisem "Office". - Utyłeś - stwierdził z przekąsem Skorpion. Kobra spojrzał na niego, a potem na swój brzuch. Poklepał się wciągając jednocześnie powietrze. -Pierdzielisz. Skorpion wszedł pierwszy na zaplecze. Korytarz był szeroki. Skrzynki z Coca-Colą zastawiały przejście, ale mimo to mogli iść obok siebie. Skorpion sięgnął do wewnętrznej kieszeni kurtki i wyjął żelazny kastet. Skręcili w prawo w krótki korytarz zakończony drzwiami z napisem "Private". Nie zwalniając kroku otworzyli i z hukiem weszli do środka. Na środku niewielkiego pokoju stało biurko, a przy nim siedział właściciel sklepu. Skorpion wyhamował dopiero przed samym biurkiem. Odwrócony bokiem Szczypiorski nie zareagował na ich wejście. Był to facet dobijający czterdziestki, niewysoki, o krępej budowie ciała, którego natura zapomniała obdarzyć szyją. Głowa wyrastała z ramion tak, że aby spojrzeć na Skorpiona musiał odwrócić się całym ciałem, wraz z krzesłem. - Wpadliśmy tak na chwilę, żeby forsę odebrać - zaczął Skorpion. - Nie sprzedałem jeszcze towaru - odpowiedział Szczypiorski. Tułów wraz z głową odwrócił się z powrotem do komputera ignorując ich obecność. Skorpion chwycił z biurka gruby plik faktur i cisnął nimi w powietrze. Za sobą usłyszał głos Kobry. - Chodź, zobaczymy czy rowery stoją na zewnątrz. Skorpion poczuł się nieswojo. Spojrzał w bok. Wszedł tak szybko, że nie zdążył wcześniej rozejrzeć się po pokoju. I to był błąd. Po jego prawej i lewej stronie stało dwóch mężczyzn, którym Skorpion sięgał głową do połowy krawata. Ten stojący z prawej uniósł dłoń i przytrzymał otwartą przed Skorpionem. Ten posłusznie położył na niej kastet. Dłoń była wielka jak łopata. Kastet wyglądał jak breloczek. - Sprzedałeś - brnął dalej Skorpion.. Chodziło za nim krok w krok, nigdy więc nie pozostawał dłużej w. Ukoronowaniem mojej kariery aktorskiej było założenie własnego teatru. Nastąpiło to w roku chyba 1924, gdy, dzięki pomocy finansowej ojca, w bankrutującym kinie "Europa" na Wolskiej stworzyłem placówkę kulturalną, nazwawszy ją dla uczczenia pamięci sceny na Kaliksta - Teatrem Popularnym. Po prostu odgrodziło się część kinowej widowni, postawiło estradę, zawiesiło kurtynę - i gotowe. Pod estradą powstało kilka przytulnych garderób, które miały ten drobny mankament, że nie można było w nich stać, tylko należało siedzieć. Ale ostatecznie garderoba służy do wypoczynku artystów, a najlepiej odpoczywa się siedząc lub leżąc. W tych też dwóch pozycjach aktorzy charakteryzowali się, przebierali, przyjmowali wizyty. Lepszych gości witało się na klęczkach. A zachodzili tam czasem i mistrzowie scen stołecznych, z Jaraczem i Węgrzynem na czele. Magnesem przyciągającym do naszej świątyni sztuki była goloneczka z bigosem, sprowadzana z położonego w sąsiedztwie słynnego zakładu gastronomicznego "Pod Cyckami", która to historyczna nazwa przez ówczesną prasę była zawsze pruderyjnie zmieniana na "Pod Wydatnym Biustem". Bywał też na wszystkich prawie naszych premierach Leon Schiller, ale ten nie interesował się goloneczką - studiował publiczność, był bowiem w okresie montowania swego teatru dla szerokich mas. Stworzył go wkrótce potem w dawnej operetce "Nowości" i nazwał go teatrem im. Bogusławskiego. Ale nasza publiczność na ogół pozostała nam wierna. Składała się głównie z mieszkańców tak zwanej "wolskiej zastawy", to jest najbliższej dzielnicy, chociaż na głośniejsze premiery ściągali do nas widzowie nawet z Kamionka, z oddalonej Szmulowizny czy Marymontu, nie mówiąc rzecz prosta o Śródmieściu. W Teatrze Popularnym grali za mojej "kadencji" między innymi następujący aktorzy: Wanda Biernacka, Stanisława Brzozowska, Paweł Karszo-Chmielewski, Eugenia Dąbrowska, Józef Dziemian, Stanisława Karlińska, Wacław Kaczorowski, Ignacy Krotulski, Maria Lewicka, Henryk Piotrkowski, Eugeniusz Rotsztadt, Janina Sarnecka, Janusz Sarnecki, Irena Skwierczyńska, Stanisław Smoczyński, Aleksander Szarkowski, Irena Trzywdar-Rakowska, Gwido Trzywdar-Rakowski, Jerzy Truszkowski, Wacław Zbucki. Sporo z tych nazwisk zdobiło potem afisze innych warszawskich teatrów dramatycznych i rewiowych. Ba, śpiewał tu gościnnie nawet sam Jan Kiepura... Repertuar mieliśmy niezmiernie urozmaicony. Od starych melodramatów "z francuskiego", poprzez Fredrę, z Zemstą na pierwszym miejscu, aż do ostatnich nowości, jak Złoty cielec Perzyńskiego czy Ponad Śnieg Żeromskiego. Mam nawet w biurku list Żeromskiego z tamtych czasów, w którym wielki pisarz tłumaczy się małemu teatrowi na przedmieściu, że nie od razu odpowiedział na jego list. Szanowny Panie Dyrektorze!. - Tak i nie - odpowiedział spokojnie Dumbledore. - Pokazuje nam ni mniej, ni więcej, tylko najgłębsze, najbardziej utęsknione pragnienie naszego serca. Ty, który nigdy nie znałeś swojej rodziny, widzisz ją całą, stojącą wokół ciebie. Ronald Weasiey, który zawsze był w cieniu swoich braci, widzi tylko siebie, ale jako najlepszego z nich wszystkich. To lustro nie dostarcza nam jednak ani wiedzy, ani prawdy. Ludzie tracą przed nim czas, oczarowani tym, co widzą, albo nawet wpadają w szaleństwo, nie wiedząc, czy to, co widzą w zwierciadle, jest prawdziwe lub choćby możliwe. Jutro Zwierciadło Ain Eingarp zostanie przeniesione, Harry, a ja proszę cię, żebyś już go nie szukał. Jeśli kiedykolwiek na nie się natkniesz, zostałeś ostrzeżony. Pamiętaj: naprawdę niczego nie daje pogrążanie się w marzeniach i zapominanie o życiu. A teraz, załóż swój cudowny płaszcz i wracaj do łóżka, dobrze?Harry wstał.. Kontrwywiadu woj-. - zapytał ochrypłym głosem. - Nie. - Spojrzała na sztylet. - Artemisie, czy tobie..